در سوگ ابوالقاسم برازجاني، استاد و پيشكسوت وكالت استان فارس

سالهاست كه عضويت در هيئت مديره و آموزش هزاران وكيل بخش كوچكي از خدمات يك استاد در جامعه حقوقي بوده است.
در عزاداري استاد ابوالقاسم برازكاني ، نگهبان صنف و ستون خانه صنفي ، نور ، نور مسير نور را الهام بخشيد و كلمات عشق زندگي ، شمع حلقه اي كه جهان را روشن كرد. به قلم و زبان خجالت مي كشند ، به ياد داشته باشيد ، آنها با كلمات و عبارات شما در برابر عظمت بي نظير شما به من كمك مي كنند ، كه با وسعت بدن شما فروتن مي شود و ويژگي هاي منحصر به فرد شما را توصيف مي كند ، قلم در دست من در دست شما زنده بود نام. و حالا كرمش در جدايي تو خشك شده است. بدنش در دستان بي پناه من مي لرزد. كريستال هاي اشك من چشمانم را پوشانده است به طوري كه بدون تو جهان را نمي بينم.

نه ، اين نام زندگي نيست ، زندگي با تو بدون بهانه بودن بي معني ترين كلمه بودن است. آيا ادامه مي يابد و زنده مي ماند؟ استاد ژان ، ما جلسات بي پايان با شما داشتيم ، قول هاي بي پايان براي با هم بودن. بگو و فكر كن ، تمام قدرت من نمي تواند كوچكترين قسمتي از اين اندوه را تحمل كند ، چگونه مي توانم غيبت تو را اعمال كنم؟ اين سرنوشت ما نبود ، من و شما قرار بود در مدار جهان باشيم ، تصميم گرفته نشد كه شما باشيد. من به سفر مي روم و شرم تو را تماشا مي كنم.

چراغ خانه ها يكي يكي خاموش مي شود ، شهر از حركت مي افتد و به جايي نمي رسد.

ابوالقاسم برازجاني يك عنوان و نام خانوادگي نيست كه اعتبار يك جهان است و هست.

از اين به بعد تا پايان عمر ، ساعت ها منتظر مي مانم تا بار ديگر قدم هاي محكم و بوي حيات بخش وجود روحم را نوازش كنم ، زيرا مي دانم كه آينده است ، زيرا وجود تعميم نيافته است. اين جسم و روح دنيوي وجود شما از طريق بدن و روح جنسي به روح نفوذ كرده است ، بنابراين تا زماني كه يك روح در بدن وجود دارد ، شما مانند هميشه يك همراه و همسايه هستيد.

فردا و فرداي آن روز ، وقتي قدم به عدالت مي گذارم ، با جستجوي تو اشك هايم را پاك مي كنم تا هميشه گوشه اي پر از نور و عطر مردانگي و دانش را ببينم و بدانم كه مثل هميشه ، تو محكم و استوار بايستيد. ديديد ، و من هنوز در حال تماشاي روزهاي وجود شما هستم ، من در حال حاضر اين روزها را تماشا مي كنم ، با حضور و سختي شما شركت كنيد تا روزي كه دست سرنوشت با شادي يك حلقه را تشكيل مي دهد.

دلم برايت تنگ شده و دوباره اين قلب شكسته بطن آرزوست ، زيرا من يك سنگ هستم و دوباره اين سنگ صبور زندان آتش است

خداحافظ دوستان ، فرصت هدر رفته ، دوستان نعره زنمه ، آتش دودي از كنار ما گذشت

من اين همه درد و رنج جدايي را فقط با بقاياي جاودانه شما تسكين مي دهم و به خودم مي بالم و كمي افتخار مي كنم كه هميشه آرزوي شاگردي و شاگردي شما را داشته ام. استاد جان ، متشكرم ، دلمان برايت تنگ مي شود ، منتظر ديدار شما هستيم /
* شعر سياوش كسرايي / از خون سياوش

* وكيل