حميدرضا صدر و ديگو مارادونا

اين روزنامه به نقل از كردوار نيوز گزارش مي دهد اعتماد او نوشت: “

پاييز 2000

يكي از مهمترين اخبار دنياي فوتبال در اواخر دهه 2000 (2000) رقابت بين پله و ديه گو مارادونا براي كسب عنوان بهترين بازيكن فوتبال قرن بيستم بود. به گزارش رسانه هاي ايراني ، فيفا بالاخره پس از رقابت شديد ، پله را به عنوان بازيكن قرن انتخاب كرد و مردم در نظرسنجي آنلاين تاج بهترين بازيكن قرن را بر سر مارادونا گذاشتند.

من از جام جهاني 1990 عاشق مارادونا بودم و يكي از افرادي هستم كه آزمون دوپينگ جام جهاني 1994 را با توطئه فيفا و رئيس شيطاني آن ، ژائو هولانژ ، عليه شيري كه قهرمانانه مبارزه مي كند ، پيوند داد. او شكست آلبي سلسته در فينال جام جهاني 1990 را پشت صحنه بي عدالتي از پيش برنامه ريزي شده دانست. من هميشه در اين فكر بودم كه اگر آرژانتين مارادونا قهرمان جام جهاني 90 و 94 شود چه اتفاقي مي افتد. حتي پس از انتقال مارادونا به كوبا براي استفاده شديد از مواد مخدر و اخراج در اروگوئه (در سال 2000) ، به صورت درمانده او آسيبي نرسيد. درست مانند والديني كه نمي توانند براي فرزندان خود متاسف شوند.

وقتي هر مقاله اي در مورد مارادونا را با علاقه مي ديدم ، چشمم به دكه روزنامه فروشي هفته تماشاگر افتاد. از اوايل دهه 1970 من ماهانه مخاطبان را تماشا مي كردم ، اما مشتري دائمي نبودم. من فكر مي كنم خدا هرگز به موقع فرود نيامد. با اين حال ، روز شنبه ، علاوه بر روزنامه معمول ، مخاطبي نيز دريافت كردم: “ايدمن گازتي” (مرحوم نصير و كامران عزيز) دوره اول (82-97) كه چشم و نور بسياري از فوتبالدوستان ايراني بود ، به همت برادران احمدپور. چيزي توجه من را در صفحات مخاطبان جلب كرد: “بله! يك يادداشت طولاني در ستايش مارادونا و ذيم پله مي گويد:” قهرمانان نيز سقوط مي كنند. براي كسي مثل من آبي است. نويسنده پله ها را با بولدوزر بالا برد! اطلاعات زيادي از هر دو طرف گذشته ، و اين افسانه برزيلي نتيجه فيلمبرداري اين بود كه حركت پله ها شبيه به حركتهاي مارادونا بود. از آن روز ، نويسنده مقاله ، حميدرضا صدر ، براي من عزيز بود.

بهار 2001

كتاب “روزي روزگاري در فوتبال” نوشته صدر منتشر شد؛ اثري درباره تاريخ فوتبال ايران و برخي از نقاط جهان. من كتاب را از نمايشگاه مطبوعات برداشتم و به همان اندازه كه بخشهاي مهم كتاب را حفظ كردم ، خواندم و خواندم. گزارش او در مورد وضعيت فوتبال ايران در اواخر دهه 1950 بخصوص تكان دهنده بود. يكي دو سال بعد ، يك مطالعه كلاسي با ذكر منبع در محتواي ستون فقرات رئيس قرار گرفت!

ياز 2001

در آستانه آغاز مقدماتي جام جهاني 2002 ، حميدرضا صدر مقاله اي نوشت و با احتياط پيش بيني كرد كه ايران به جام جهاني راه نخواهد يافت! گفتن چنين چيزي در روزهايي كه ميروسلاو بلاژويچ معروف روي نيمكت تيم ملي نشسته بود و بازيكنان و هواداران آماده بسياري در اوج اميد حضور داشتند شجاعت مي طلبيد. آنچه روي صندلي بود ، و در پايان كلمات به حقيقت پيوست.

زمستان 2001 و بهار 2002

پخش “تماشاگران” متوقف شد. از آن زمان به بعد ، صدر مطابق معمول مقالات خود را در روزنامه تازه تاسيس جهان فوتبول با منابع تاريخي منتشر مي كند: اما “فوتبال براي هميشه آمد و رفت” چيز ديگري بود: خاطرات اولين پخش زنده تلويزيوني جام جهاني فوتبال در ايران: 1349 (جام جهاني 1970 مكزيك) ، كه در شماره جام جهاني 2002 منتشر شد. به بي نظير بود!

تابستان 2004

يورو 2004 ادامه دارد و صدر يك شب به تلويزيون آمد. من قبلاً برنامه را تماشا نكرده بودم ، اما مي دانستم تا زماني كه مهمان را در وسط برنامه ديدم. من هنوز در شگفتم كه چگونه درست حدس زدم. روزگار عجيبي داشتم. عشق من به فوتبال ناگهان از بين رفت … جايي براي عشق بي گناه وجود نداشت.

زمستان 2012

عشق به فوتبال زنده شد ، اما عشق قديمي به فوتبال. اينترنت نيز كمك كرده است ، و سرگرمي من بارگيري بخش هايي از مسابقات قديمي فوتبال است. البته ، مانند بسياري از بازسازي رويدادهاي گذشته در ذهن انسان ، اين “بازگشت عشق” هيچ ربطي به واقعيت هاي ديروز نداشت و بيشتر شبيه يك پناهگاه بود. در چنين محيطي به همراه مهدي زارعي ، پژوهشگر خوب تاريخ ورزش ، به كافه اي در تهران رفتيم تا در نشست نقد و بررسي كتاب «يكبار در تاريخ» شركت كنم. او هرگز به مكانهاي مناسب نرفت. چرا به كافه و كافه مي رويم؟ ما چند هزار تومن براي هزينه ورودي پرداخت كرديم و به چيزي دست نزده بوديم. برعكس ، ما در مورد فوتبال صحبت كرديم. صدر و يكي از اساتيد جامعه شناسي مهمان برنامه بودند. هرچقدر حرفه يك استاد جامعه شناسي خسته كننده باشد ، سخنان صدر شادي و طراوت را براي تماشاگران به ارمغان آورد.

تيم ملي در راه جام جهاني 2014 ضربه اي خورد و صدر پيش بيني كرد كه صعود امكان پذير نخواهد بود. ما پس از ملاقات به سراغ او رفتيم و پيش بيني مشابهي را در سال 1980 انجام داديم. او علاقه مند بود كه چگونه موضوع را به خاطر بسپاريم ، و در پاسخ به س ourال ما او به سادگي “احساس” خود را نشان داد. اين بار احساس بيرون آمدن از آب اشتباه بود ، اما چه اهميتي داشت؟ اي كاش دوباره اشتباه مي كرد ؛ به خصوص زماني كه او معتقد است سرطان به سراغش مي آيد – دير يا زود. كمتر از يك سال پس از مرگ مارادونا ، صدر با ماسك دفن شد. شايد اگر او از اين مدت كوتاه مطلع بود ، از آن براي نوشتن يك عاشقانه ديگر در مورد فوتبال استفاده مي كرد. دنيا هميشه با افرادي مثل صدر مكان بهتري است. غلامحسين ديناني يكبار گفت كه در مورد مرحوم داريوش شايگان خوب زندگي مي كرد. صدر – ظاهراً – خوب زندگي مي كرد … “

انتهاي پيام