قداره «هليا»، شورشي است در برابر قتل «رومينا»

روزنامه نگار عليرضا خاني در خاطره اي از كردوار نيوز با عنوان “شكستن يك واقعه” به ماجراي سربريدن دختر جواني به نام هليا اشاره مي كند كه در روزهاي اخير شاهد آن بوده ايم:

“پير بورديو ، جامعه شناس مشهور فرانسوي ، يك بار گفت كه بايد از كار علمي عصباني بود و براي كنترل خشم كار علمي انجام داد.
جولان هليا ، دختر ظالم اصفهاني ، ناگزير بايد مكاني فرهنگي و مقدس باشد – در مقابل يكي از كتابخانه هاي بزرگ اين كلانشهر ، كه ممكن است خشم مردم را برانگيزد كه ما بايد براي تعيين ريشه و ريشه هاي اساسي اين اقدامات تلاش كنيم.
در تجزيه و تحليل ، و از نوجوانان متولد 1980 ، چرا چنين رفتاري رخ داده است ، معمولاً در اين دو يا سه روز سخنراني هاي ساده و سطحي انجام مي شود. همانطور كه كسي گفت ، اين رفتار اهميتي ندارد زيرا در مورد جذب “فالوور” در اينستاگرام است!
در نگاه اول ، ممكن است ارتباط پرخاشگري و خشونت فزاينده نوجوانان دختر با فرزندپروري باز و خشونت با فرزندپروري ضعيف ، ضعف ارزش هاي اخلاقي در خانواده ، اختلافات فاصله اي و نسلي بين والدين و نوجوانان ، و رها شدن وجود داشته باشد. او به بيان عدم تمايل نوجوانان ، تمايل آنها به اثبات خود و نشان دادن خود پرداخت. با اين حال ، اين عوامل به طور مساوي بين دختران و پسران وجود دارد و براي درك ريشه هاي خشونت دختران نوجوان ، يافتن يك عامل يا عوامل خاص ضروري است.
آنچه در وضعيت دشوار هليا بسيار مشهود است رفتارهايي است كه وي براي ايجاد همدلي با مردان و كسب “اعتبار مرد” از آنها استفاده مي كند. كلمات و توهين هايي كه وي از نظر لفظي و جسمي به كار برد و سرانجام ، براي شلاق زدن و جستجوي حريف. عميق تر ، اين اقدامات نوعي واكنش به فضاي مردانه و مردسالار موجود و نوعي عصيان عليه سلطه مرد در سيستم اجتماعي است. نوجوانان امروز دائماً با سلطه مردان و زبانهاي ناشناخته بسياري از روشنفكران ما روبرو هستند كه به دلايل مختلف حقارت زنان را انجام مي دهند.
از اين نظر ، سرنوشت هليا يك واكنش و عصيان در برابر قتل رومينا است. داسي كه در نيمه شب گردن رومينا 13 ساله را از زير سلطه مردان پاره كرد ، اكنون براي تقليد از مردان و ايجاد مصونيت مردان در برابر جامعه مردسالار ، چرخ يك كلاه ايمني جوان را مي كشد.
افراد صرفاً دختر يا پسر به دنيا نمي آيند (از نظر رفتاري جنسي نيستند) ، آنها رفتارهاي زن و مرد را مي آموزند. دختران ياد مي گيرند مهربان ، مهربان و مادرانه باشند ، در حالي كه پسران ياد مي گيرند فروتن و خشن باشند. اگر يكي از دو جنس فكر كند كه پس از بلوغ فكري از دست داده است ، مي تواند در برابر اين ضررها قيام كند. در يك جامعه مردسالار يا مردسالار ، زنان كاملاً آماده اين شورش در برابر قيام هاي نارضايتي ، اعتراض و حتي نمادين هستند. افزايش طلاق هاي مورد تقاضاي زنان ، افزايش جرايم عليه زنان ، افزايش جرم و جنايت ، بي نظمي ، اعتياد و جنايت در زنان از جمله علائم عصيان عليه اين احساس حقارت است.
برخي از مردم دوست ندارند اين حقايق را بيان كنند ، اما در جامعه امروز شواهد و دلايل كافي براي اين امر وجود دارد. تعداد برابر دانشجويان دختر و پسر نه تنها گواه برابري بين زن و مرد است ، بلكه هنگامي كه دانش آموختگان زن با مشاغل مردانه يا انحصار مردان روبرو مي شوند ، زنان در خانواده خشونت جسمي و كلامي را تجربه مي كنند. وقتي زني بدون اجازه مرد اجازه خروج از كشور را ندارد ، اگر رئيس فدراسيون ورزشي يا دانشجوي رياضي يا وزير باشد ، احساس نابرابري و سلطه مرد مي كند. تعداد مديران زن ، نمايندگان زن ، زنان وزير ، اساتيد و فرمانداران و زنان فرماندار نمادي از حقارت زنان در سيستم اجتماعي و سيستم مديريت است و البته شبكه هاي اجتماعي و فضاي مجازي نيز در اين دوره از نابرابري تأثيرگذار هستند. اين سرعت و شدت اين احساس است و دليل شتاب گرفتن اعتراضات در اين نسل در مقايسه با نسل هاي قبلي است. با اين حال ، فضاي مجازي مظنون شماره يك اين پرونده نيست.
مظنون شماره 1 گفت: “در سطح جامعه ، از سيستم مديريت گرفته تا سيستم اجتماعي ، اقدامات مختلفي وجود دارد كه احساس نابرابري و حقارت زنان را ايجاد و تقويت مي كند.”

انتهاي پيام